Koniec smutków. Jest niedziela, słońce świeci, śniegu oczywiście nie ma ale i tak czas wybrać się na spacer. A przed wyjściem znalazłam coś co przyprawilo mnie o głupi smiech. Mam nadzieję że i Wy się uśmiechniecie

Jest to fragment autentycznego pamietnika faceta około „30″

„Jednym z moich problemów życiowych są skarpety. Problem
dziur w skarpetach, singli walających sie po szufladzie,
multikolorowości itd. Dość, powiedziałem. Komunizm jest
rozwiązaniem. Wyrzuciłem stare zróżnicowane społeczeństwo
skarpeciane i wprowadziłem nowe na jego miejsce. Kupiłem 10 par
identycznych czarnych skarpet. Dziura, ok, jedna leci do kosza
zastępuje ją druga. Brak pary, no problem, wszystkie są
biseksualne, mogą być lewymi i prawymi. Nie było już starych
panien, dziurawych wyrzutków bez przyszłości w szufladzie.

A gówno, powiedziały skarpety i wyszły z pralki w różnych
odcieniach czerni i porozciągane z różną intensywnością. O k****
mać, powiedziałem ja, gdy zobaczyłem to już wysuszone
towarzystwo. Zasrani hipisi. Ale się władowałem.

Faszyzm, tak faszyzm będzie wyjściem. Ten sam kolor, lepsza
jakość i różne serie takich samych skarpet. Było lepiej. Do
czasu. Zawsze z tej pieprzonej pralki wychodziły
zdekompletowane. I zawsze w liczbie nieparzystej. Było nieźle
dopóki nie zostało po jednej z każdej serii. Czy one są
kanibalami? A może mi spieprzają oknem?

Piszę ten tekst, bo znowu k**** siedzę dwóch różnych
skarpetach.”

Krzyś, dziekuję za ten tekst!

Inspirację do niniejszego posta zaczerpnięto z bloga http://rotterdam.blog.onet.pl

Proponowałbym jednak spojrzeć na ten temat troszeczkę od drugiej strony: Dlaczego zrzucamy naszą odpowiedzialność na cudze barki? Cenzura nigdy nic dobrego nie wniesie. Czy aby na pewno chcemy państwa zakazów i narzuconych wartości? To MY jesteśmy od tego by chronić nasze dzieci przed złym wpływem niektórych cech naszego egzystencjalizmu i to my jesteśmy przed nimi i przed samymi sobą za to odpowiedzialni.

Jeżeli tylko nie jest obojętne nam co robią nasze dzieci (a powinno nie być) to proponowałbym wziąć sprawy w swoje ręce a nie czekać na mniej lub jeszcze bardziej udane pomysły naszych włodarzy. Jak często tłumaczymy się przed samymi sobą, że zrobiliśmy coś bo to było słuszne?

Gry komputerowe są dla dzieci i dla dorosłych tak samo jak filmy, gazety oraz inne media. Tak samo jak chronimy dzieci przed wpływem treści erotycznych i brutalnych w innych dziedzinach tak i tej powinniśmy. Żadne tłumaczenie typu „moje dziecko wie, że to tylko gra” nie powinno mieć miejsca. Ten przykład lubię najbardziej, bo ja osobiście uważam, że dziecku nie pokażę filmu dla dorosłych z tłumaczeniem (chyba tylko dla samego siebie), że dziecko doskonale wie, że to tylko film. Dlaczego więc ten argument jest powtarzany w kółko w stosunku do gier? Prawdę mówiąc nie wiem.

Wiem jednak, że im bardziej popadamy w egokonsternację po kolejnej, dla nas udanej, próbie tłumaczenia się przed kimś kto zwróci nam uwagę, sami zaczniemy powoli kontrolować co i jak robią nasze pociechy.

Wpuszczenie dziecka w wir internetowego szału to jak wypuszczenie go na autostradę. „Przecież nic mu się nie stanie”, czy ktoś tak zareaguje? Nie żeby internet był złem, wręcz przeciwnie – jest potężnym źródłem wiedzy zarówno dla nas jak i dla naszych pociech. Nie chrońmy dzieci przed nim samym, tylko przed jego złą stroną. Można to tłumaczyć dziecku na wiele sposobów, nie bójmy się powiedzieć dziecku: „Nie, to nie dla ciebie.”

Jak w każdej dziedzinie, także i w grach komputerowych istnieją systemy klasyfikacji treści zawartej. Błąd stylistyczny specjalnie, by zwrócić na to uwagę. Bo kto natknął się na sprzedawcę w sklepie z grami, który odmówił sprzedaży gry dziecku. Każdy uważa, że gra to gra – dla dzieci. Niestety tak nie jest.

Warto się nad tym choć chwilę zastanowić.

Jestem tutaj, by sobie z Wami pogadać na sensowne (choć nie zawsze) tematy. Nie tylko o skarpetkach . Po prostu o życiu.
Dlaczego powstał ten blog?

Sklep internetowy nie musi być smutnym miejscem, gdzie przychodzi się tylko kiedy czegoś nam potrzeba.

Może być miejscem, do którego przychodzi się z przyjemnością, żeby trochę się rozerwać, a przy okazji kupić, tak czy inaczej, potrzebne nam rzeczy.

Zatem ruszam z moim blogiem. Miłej lektury!

Pozdrawiam!

Kazik