Za każde 10 zł wydane podczas zakupów dostaniecie 1 punkt. Punkty te można użyć w celu zrobienia u nas zakupów za darmo. Czyli bez gotówki. Czyli tak jak wszyscy lubią

Szczegóły Programu Lojalnościowego Skarpetkowo.pl – kliknij tutaj.

Polecam!

Wasz Kazik

Onegdaj było tak, że do każdego przedmiotu dziatwa posiadała jeden i wiadomo jaki podręcznik. W czerwcu na szkolnych korytarzach kipiało podczas urządzanych wtedy kiermaszy szkolnych od pokrzykiwań: „Komu matmę do szóstej?” „Ma ktoś jeszcze historię do piątej?!”…itd. Jeden podręcznik zaliczał żywot przeciętnie trzyletni, zanim nie rozpadł się na dobre i nie rozleciał na kawałki. Podręczniki kupowało się za grosze używane. Chyba, że ktoś miał pecha i nie załapał się na używany na szkolnym kiermaszu. Wtedy mamusia musiała kupić nówkę z księgarni (też za grosze zresztą, podręczniki kosztowały symboliczne pieniądze, bo były dotowane przez państwo).

Dzisiaj …. no cóż. Czasy się zmieniły. Mamy kapitalizm. Przeciętny polski dzieciak żyjący w IV (trzeciej i pół?) RP, w dniu 1 września często nie wie jeszcze, z czego będzie się uczył. Do matematyki, chemii, fizyki, polskiego czy jakiegokolwiek innego przedmiotu książek jest zatrzęsienie. Co jeden autor to lepszy! Przebierać można jak w ulęgałkach: nauczyciel decyduje, który podręcznik będzie w tym roku przez uczniów używany. Decyzja niełatwa, bo jeden autor lepszy od drugiego a i cena podręcznika też ma znaczenie. Oj, ma! Rodzice dziatwy pilnie obserwują listę podręczników i liczą w kieszeni, czy po tym całym szaleństwie podręcznikowym starczy im aby chociaż do następnego pierwszego. Rzadko kiedy starcza.

Potem dzieją się takie rzeczy: są testy kompetencyjne i nauczycielka musi kserować coś tam z innego podręcznika, bo w tym z którego jej uczniowie się uczą akurat danego materiału nie ma. A na testach może być. Bo jest w programie.

Albo matury: abiturienci uczyli się danego przedmiotu z różnych podręczników – ogłupiona mnogością podręczników połowa polskich maturzystów nie zdała matury (!) , dobrze, że Giertych amnestii udzielił. Ale młodzi się wypięli: nie chcą amnestii. Oblanie matury przez jakąś nieprawdopodobną wręcz ilość abiturientów było precedensowym wydarzeniem w historii polskiej edukacji.

Ja wiem czego chcą: żeby w końcu ktoś zrobił porządek, wyznaczył jasne granice. Komu przeszkadzało to, że w całej Polsce wszystkich uczniów danej klasy obowiązywał nie tylko jeden program nauczania ale i jeden podręcznik? Ok, niech będą dwa – do wyboru przez nauczyciela. Ale co za dużo to niezdrowo.
Komercha paskudna i śmierdząca wzięła górę: każdy autor podręcznika chce jeden z drugim skosić kasę za swoje niepowtarzalne dzieło, które będzie przynosić tantiemy jemu i jego spadkobiercom do siódmego pokolenia. Gdzie w tym wszystkim jest dobro dzieci i młodzieży?

Nie jestem za „urawniłowką” generalnie. Ciągoty lewackie są mi obce. Ale jak się tak zastanowić, to na dobrą sprawę jeden podręcznik obowiązujący jak kraj długi i szeroki nikomu krzywdy żadnej nie uczynił. Wszyscy dziękować Bogu maturę zdali, z małymi wyjątkami potwierdzającymi regułę. Niektórzy nawet podążali dalej śladami naukowej kariery, zdobywając tytuły doktorów, docentów, profesorów.

Zakup podręczników nie był swego czasu kwestią „być albo nie być” całej rodziny w następnym miesiącu. Żaden bank nie kusił szybką pożyczką „na szkolne wydatki”. Bo nie było na co! Mundurki? W podstawówkach dzieciarnia młodsza nosiła niebieskie fartuszki z białymi kołnierzykami, do kupienia za grosze w każdym domu towarowym (hipermarketów kiedyś nie było) lub pobliskim osiedlowym sklepie odzieżowym. W liceum nosiło się marynarkę o kroju obojętnym, byle granatową lub w ostateczności czarną. Raczej klasyka, do dostania w każdym sklepie z odzieżą. Nie było mowy, aby szkoła wybierał firmę, od której uczniowie mają kupować mundurki – to rynek decydował. Wisiały sobie po sklepach różniste. Jeśli były kiepskie, to nie zostały sprzedane. Dzisiaj firma podpisująca umowę na dostawę mundurków nic nie musi, za wyjątkiem dostarczenia swojego krzywo uszytego chłamu do szkół. I tak rodzic zapłaci.

Pytanie: komu to wszystko przeszkadzało? Dlaczego pod uwagę nie jest brany interes uczniów i możliwości finansowe rodziców, tylko komercyjny sukces pojedynczych osób lub firm, które koniecznie chcą zarobić na tym, że dzieci muszą (bo istnieje obowiązek szkolny) chodzić do szkoły i się uczyć?

Kilka dni temu poszedłem ze swoim synem do sklepu. Przede mną była jedna klientka : zażywna dama z dwójką synów, z czego jeden w wieku mojego syna, drugi niewiele starszy. Dama przede mną kupowała desusy dla małżonka. Przebierała ogromnie. Na ladzie tuż przy kasie fiskalnej stał sobie i kusił bezwstydnie szklany pojemnik wypełniony kolorowymi cukierkami. Mój syn patrzył. Ja również.

Dwójka synów mamuśki dorwała się do pojemnika pochłaniając niezliczone ilości łakoci – papierki szeleszczą sobie radośnie, a mamuśka wybiera desusy. Stoi przy ladzie. Jej synowie przy ladzie również, tuż obok mamuśki. Niemożliwe aby kątem oka nie widziała zachowania chłopców. Papierki wciąż sobie wesoło szeleściły, łakoci w szklanym pojemniku ubywało w oszałamiającym, kosmicznym wręcz tempie.

Najpierw chłopcy brali po jednym cukierku lub po dwa. Potem po kilka naraz. Stoimy i patrzymy – ja i mój kilkuletni syn. Kosz na śmieci stojący przy ladzie wypełnia się kolorowymi papierkami w tempie niebywałym. Mamuśka nadal wybiera desusy. Ekspedientka profesjonalnym uśmiechem stara się ukryć swoje zniesmaczenie i głęboki szok, wymownie od czasu do czasu spoglądając na szklany pojemnik który jest już niemal pusty. Nikt nie zwraca na to uwagi (może z wyjątkiem nas).

W pewnym momencie mamuśka odwraca głowę w kierunku synów: zakupy zrobione, czas wychodzić. Młodszy malec staje na baczność i pyta słodkim głosikiem: „Mamusiu, czy mogę poczęstować się jednym cukierkiem?”. Matka bez pytania się ekspedientki czy można, podaje mu pojemnik z cukierkami i bacznie taksując syna surowym wzrokiem odrzekła gdy dłoń dziecka gmerała już wewnątrz pojemnika: „A ty nie masz młodszego braciszka w domu? Tylko jednego cukierka chcesz wziąć ??”. Skruszone dziecię bierze garść.

Kurtyna.

Powiem coś teraz: swego czasu, za tzw. komuny był taki dowcip: „Co jest szczytem bezczelności? Nasr..ć komuś na wycieraczkę, po czym zadzwonić i poprosić o papier toaletowy!” Otóż – czasy się zmieniły. Mamy kapitalizm. Kanony wychowania jak się okazuje też się chyba zmieniły. Całe szczęście mój syn o tym nie wie.

Do sklepu z bielizną wchodzi kobieta z facetem. Na oko obydwoje około 30-stki . Kobieta spalona żywcem w solarium co prawda z twarzy wiek bliżej nieokreślony (czterdzieści parę??). Burza loków przez fryzjera pasemkami wymaltretowana, cyc push-upem z gąbkami (35 stopni na dworzu!) postawiony na maxa, paznokieć plastikowy kilkucentymetrowy kwadratowo obowiązkowo zakończony, z brokacikiem nań (trendy cholernie podobno) ozdobiony, dekolt po sam pas, spódniczka mini po same stringi, kilo złota na wszystkich częściach ciała po kolei.

Więc wchodzi ci ona wraz z facetem swym do tegoż sklepu i pyta pani ekspedientki czy są majteczki ściągające ale stringi. Pani na to, że są, owszem, a rozmiar? „No… na pewno S-ka” – wymanikiurowana na to. OK, zaczyna się prezentacja towaru. Czarne mają być. Są. Cycata pyta czy one aby na pewno super ściągające są. Pani na to, że na bank. Pokazuje, demonstruje.

Damulka konspiracyjnym szeptem: „Bo wie pani, to po liposukcji mają być, to ekstra obciskające muszą być!”. Ekspedientce kopara opada po same kolana, ale nic nie daje po sobie poznać (profesjonalizm przede wszystkim!). Dyskretny rzut oka na sylwetkę cycatej i profesjonalne obmierzenie wymiarów powłok cielesnych (wzrokowe, rzecz jasna) określa powłoki owe na rozmiar 34, no- z górą 36. Brzucha nie ma. Talia jak osa. Cyc jak nic. Może dla kogoś??

Obwieszona złotem zabiera jednak przedmiot pożądania do przymierzalni. Woła stamtąd faceta „No i jak? Chyba dobre NA MNIE?”. Facet wypada z przymierzalni z okrzykiem zwycięzcy na ustach: „DOBRE!, BIERZEMY!”. Płaci złotą kartą znanego banku, razem zadowoleni wychodzą. Finał. The end. Fin.

Powiem coś teraz : ja bym swojej za żadne skarby świata tych wyszczuplających stringów nie kupił. Nawet jakby były dobre. TYM BARDZIEJ gdyby były dobre.

Jestem tutaj, by sobie z Wami pogadać na sensowne (choć nie zawsze) tematy. Nie tylko o skarpetkach . Po prostu o życiu.
Dlaczego powstał ten blog?

Sklep internetowy nie musi być smutnym miejscem, gdzie przychodzi się tylko kiedy czegoś nam potrzeba.

Może być miejscem, do którego przychodzi się z przyjemnością, żeby trochę się rozerwać, a przy okazji kupić, tak czy inaczej, potrzebne nam rzeczy.

Zatem ruszam z moim blogiem. Miłej lektury!

Pozdrawiam!

Kazik